Ég á æðislegan ísskáp

Eða öllu heldur maðurinn minn á æðislegan ísskáp og ég fæ að deila honum með manninum mínum. Hann gefur mér ískalt vatn að drekka bara ef ég bið hann um það og klaka eða ísmulning ef ég bið hann um það líka. Reyndar gaf vaskurinn minn mér lika kalt vatn en það var sjaldan ískalt og ég þurfti að bíða lengi eftir að klakinn yrði tilbúin í frystinum. Núna á ég heldur engan vask í eldhúsinum, jú, á hann reyndar en hann er í kassa og verður þar trúlega næstu 3 vikur eða svo. Ég er svo ánægð að ég leyfði manninum mínum að fá ísskáp eins og hann vildi hafa hann og var ekki að skipta mér af því, alla vega ekki mikið.

Núna þarf ég ekki að kaupa lengur Kristal vatn til að hafa ísskápnum sýnist mér, þar sem þar standa núna 3 þannig óhreyfðar frá því við fluttum heim aftur. Meira segja Pespsi flaska stendur óhreyfð þar í marga daga.

Ísskápurinn er líka svo stór að hann virðist alltaf tómur, eða kannski er ég ekki búin að kaupa neitt inn í hann síðustu daga. Fyrir utan að öllum ónýtum og gömlu krukkunum og dósunum var hent út þegar við fórum út til Danmerkur og gamli ísskápurinn fékk nýja faðir, í nýju sveitarfélagi. Frystirinn er líka tómur, enda allt sem ætt var við flutting í annari kistu á öðru heimili. Kannski ég þurfi að ná í það, allavega humarinn og harðfiskinn svo þau borði hann ekki frá mér.

Áhugamál

Ég var að lesa tímarit í sumarfríinu mínu og þar var tekið viðtal við nokkra einstaklinga og eins og oftast þá var fólkið spurt hvaða áhugamál það ætti sér. Það sem vakti furðu mína var að flestir þessi einstaklingar nefndu það að meðal áhugamála þeirra væri fjölskyldan. Ég hélt alltaf að áhugamál væri eitthvað sem maður gerði þegar maður ætti lausa stund frá vinnu og fjölskyldu, það er þegar búið er að koma börnum í rúmið eða þau að leika sér og maður ekki að sinna heimilsstörfum. Samveru stundir með fjölskyldunni væri eitthvað sem maður bara eru sjálfsagðar en ekki beint áhugahugamál. Kannski má segja að þetta sé áhugamál, maður hefur jú áhuga á að vera með fjölskyldunni. En ef maður langar bara ekkert til að vera með henni, getur maður þá bara sleppt því eins og maður gerir ef maður nennir nú ekki t.d. að föndra eða sinna áhugamálunum sínum í einhvern tíma???

Bara smá vangaveltur, þar sem ég held að ég hafi ekki séð það tekið fram að fjölskyldan væri áhugamál fyrr en núna síðustu árin, oftast hefur gólf, lestur, ferðalög, og eitthvað þannig verið áhugamál. Ég er reyndar svo gamaldags að ég mundi nefna handavinnu, vona að ég þurfi ekki að fara í viðtal og svara svona spurningu, væri trúlega ekki mjög "inn"

Óstaðfestarfréttir herma....

... að umsókn okkar hjóna hafi farið á stað til Kína og sé því trúlega lent þar. Þetta ætti allt að koma í ljós eftir helgi þegar skrifstofa ÍÆ opnar eftir stutt sumarfrí. Ef ættleiðingaryfirvöld í Kína halda áfram að vera eins dugleg að afgreiða umsóknir og þeir hafa verið síðustu mánuðina þá erum við að búast við upplýsingum eftir sex mánuði eða í febrúar 2006 og þá förum við út í mars eða apríl. Allt kemur þetta þó það gerist ekki á neinum svaka hraða. Merkilegt hvað við erum róleg yfir þessu öllu, vitum að það kemur að stóru stundinni áður en við vitum af, tímin á trúlega eftir að þjóta frá okkur eins og alltaf.

Við verðum trúlega að fara að huga að því að finna nafn á næsta fjölskyldumeðlim. Eitt nafn komið sem gæti gengið en þurfum að velta upp fleiri nöfnum til að taka ákvörðun. Ef þetta verður núna eins og með Ellý Rún þá verður þetta nafn trúlega ofan á þar sem við erum svona fólk sem finnur eitthvað sem okkur líst vel á erum þá ekki mikið að velta hlutunum fyrir okkur eftir það. En ef þetta verður nú strákur hvað þá?? þá þarf að finna nafn á hann. Spurning um að auglýsa eftir hugmyndum af bæði stráka og stelpu nöfnum???